Waarom deze methode?

 

Gewoon, omdat uit je hoofd spelen en improviseren (op je gevoel) heel fijn is.

En met een goede aanpak ook gemakkelijk aan te leren.

Tijdens mijn werk als docent heb ik vaak gezien dat de leerlingen heel weinig contact hebben met hun instrument, hun sax 20instrument ook niet goed kennen èn dat ze meestal veel moeite hebben liedjes uit hun hoofd of na te spelen. Het heeft natuurlijk veel te maken met de manier waarop de meeste blazers hun instrument (hebben) leren bespelen. Dat gebeurt nog vaak aan de hand van lesboeken waarin de muziek op notenbalken staat uitgeschreven. Ze leren dus al lezend spelen; een flink deel van de aandacht is dus gereserveerd voor het notenschrift. 

Hierdoor is er dus minder aandacht voor het instrument zelf en het luisteren naar het eigen geluid en de begeleidende muziek.

Het is heel jammer èn onnodig is dat de meeste blazers zo afhankelijk zijn van hun bladmuziek. Ik weet dat velen jaloers zijn op hen die wèl uit hun hoofd kunnen spelen en/of kunnen improviseren. Èn de meeste denken dat ze dat wel nooit zullen leren, vooral omdat dat "waarschijnlijk veel te moeilijk" is.
(spoiler-allert: om te improviseren heb je geen theoretische kennis nodig! Kan handig zijn maar is zeker niet noodzakelijk)

Ik ben er van overtuigd, en veel gebruikers van mijn methode ondertussen ook, dat het niet moeilijk is die vaardigheden (vrij snel) aan te leren. En dat op een eenvoudige, natuurlijke en leuke manier.
En je kunt het leren op alle niveaus. Ik heb ondertussen lessen en workshops gegeven aan beginners en gevorderden, muziekschooldocenten en de saxofoonstudenten van verschillende conservatoria.

Mijn slogan is:  SLOGAN

Er zijn wel enkele methodes die er een beetje op lijken maar vrijwel altijd wordt er toch bladmuziek bij gebruikt. Plus dat de meeste methodes uitgaan van een flink gevorderde instrumentbeheersing en theoretische kennis, terwijl het grootste deel van de blazers nog niet zover is, maar wel graag zonder papier zouden willen kunnen spelen en improviseren.

Waar komt deze methode eigenlijk vandaan??

Het heeft er natuurlijk ook voor een groot deel mee te maken dat de meeste blazers 'opgevoed' zijn met boeken.

Uit interviews met gitaristen, bassisten viel het me op dat ze vaak met muziek maken waren begonnen door mee te spelen met platen/CD’s van hun favorieten. Al vrij snel klinkt dat best aardig. Solo’s zijn natuurlijk nog wel moeilijk maar rifjes en akkoorden zijn al vrij snel min of meer na en mee te spelen. Voor drummers geldt ’n beetje hetzelfde; je kunt al snel lekker meespelen met CD’s en op die manier je eerste ’kilometers’ maken.  En dat ook nog zonder te hoeven 'lezen'.

Voor blazers ligt dat allemaal 'n stuk moeilijker. Op de meeste pop CD’s staan maar weinig blaaspartijen; het zijn meestal korte stukjes/rifjes, de toonsoorten zijn vaak niet de makkelijkste en de solo’s zijn vaak erg vet gespeeld en dus heel lastig. Het zou ook lekker zijn als je, net als de git/dr/bas/key, hele nummers mee kon spelen maar dat is meestal niet het geval; de blaaspartijen zijn vaak toevoegingen, versieringen. Kortom, best moeilijk om met bestaande muziek je eigen spel te oefenen/verbeteren.

Daarom heb ik een methode ontwikkeld, waarmee je vrijwel continue èn lekker aan het blazen bent en daarbij tegelijkertijd vanzelf werkt aan de verbetering van o.a. je timing, geluid, naspelen, luisteren en techniek; en dit door allerlei rifs (na) te spelen zonder steeds te hoeven stoppen. Op de site staan ’n aantal tracks van ongeveer 1½ minuut; met begeleiding van een drumritme worden steeds rifs voorgespeeld die je dan meteen moet naspelen. In het begin worden de rifs nog herhaald; later alleen af en toe zodat je nog allerter moet zijn.

En nog een reden voor deze methode is dat ik vaak heb gezien dat de aandacht van (niet de improviserende) blazers teveel bij de "bolletjes" (bladmuziek) ligt en niet bij hun instrument; je mist een hoop plezier daardoor en leert je instrument ook niet zo gemakkelijk kennen. Het is heerlijk om te spelen zonder bladmuziek voor je.