Blog

06. Articulatie - niet in-let-ter-gre-pen spelen

De articulatie bij het saxofoonspelen kun je heel goed vergelijken met die van het praten; en daar hebben we veel ervaring mee..

Een van de (vele) mooie eigenschappen van de saxofoon is dat je er bijna alles mee kunt doen wat je met praten ook doet. Normaal volume, fluisteren, schreeuwen, veel variaties in het aanzetten (van staccato tot legato), geluid aanhouden (sustain); je geluid varieren van warm, zwoel tot fel.

Maar het articuleren valt voor velen niet mee; vaak klinkt het nog wat houterig. En dat heeft dan vooral met de aanzet en de ademsteun te maken.

                niet-in-let-ter-gre-pen-spe-len !

Ik wijs er vaak op dat men de noten net als bij het praten aan elkaar moet verbinden, maar dan wel zonder legato te gaan spelen. Portato (gedragen) wordt dat genoemd.

Als je te lomp aanzet of als je tong te lang tegen het riet plakt klinkt het alsof je in-let-ter-gre-pen speelt.
Een goede ademsteun kan je daar bij helpen; tussen de noten door moet je de (lucht)druk te laten staan (net als wanneer je praat) en niet steeds even te laten zakken. Voor mij voelt het alsof ik mijn tong steeds wegblaas van het riet.

Doe maar eens met je stem ‘tuutuutuutuu’ en daarna ‘duuduuduuduu’.
Dat laatste klinkt en voelt veel vloeiender.

 

Tip: Verbeter je ademsteun; zie binnenkort in dit blog.‘Kijk’ wat er allemaal gebeurt als je praat; je ademsteun werkt dan trouwens perfect.